„Iwo Vedral na bazie komedii Marivaux stworzył ponury obraz współczesnego świata pochłanianego przez chaos, chorującego na atrofię uczuć.

Na bazie trzech dramaturgicznych błahostek, w których znać jeszcze ślady włoskiej komedii dell'arte, powstało przedstawienie wprowadzające w aurę narkotycznego transu, którego wizualna atrakcyjność nie osłabia jednak pokładów mroku. Jeśli wierzyć deklaracjom reżysera, ten ciemny ton nie był świadomie narzucony utworom Marivaux. Wziął się raczej z potrzeby odrzucenia utrwalonych przez tradycję stereotypów odbiorczych i dotarcia pod powierzchnię słów ujętych w elegancką „zwiewną" formę. Ten typ lektury nieukierunkowanej żadnymi naroślami interpretacyjnymi pozwolił odkryć w lekkich z pozoru komediach zakamuflowane obrazy przemocy, emocjonalnej manipulacji, okrutnego igrania ludzkimi uczuciami, uruchamiając zarazem grę skojarzeń ze współczesnymi tekstami kultury."

Joanna Puzyna Chojka

Pełny tekst recenzji w 7-8 numerze miesięcznika Teatr.